Met toenemend angstgevoel lees ik de dagelijkse berichten in de kranten van deze week over De Streekhof. Als toegewijd Hoornaar misgun ik neringdoenden in de regio niks, maar het moet niet te dol worden! ‘Winkeliersvoorzitter Garm Besseling kan niet wachten op uitbreiding Streekhof’ wordt gekopt en met nog dikkere letters: ‘We worden grote concurrent Hoorn!’ Inclusief het uitroepteken dat Garm Besseling in de oren van de correspondent toeterde.

Ik heb er wakker van gelegen. Ik beschouw dit als een regelrechte aanslag op de centrumfunctie die onze stad vertegenwoordigde. Wat zetten wij hier tegenover? Bruisend en over elkaar buitelend ondernemerschap? Is dat er dan nog in Hoorn? Hebben we dat dan al niet dood geprocedeerd? Weggejaagd naar vruchtbaarder ondernemersgrond?

Zijn er nog kansen voor Hoorn om de strijd goed aan te binden? Ik twijfel zo verschrikkelijk!

Ik lees de uitspraak van Garm Besseling: ‘Er is heus wel eens discussie, maar die saamhorigheid, daar zijn we bloedsterk in. Ook met de gemeente klikt het. Korte lijnen. Niet lullen, maar poetsen. Op z’n West-Fries.’

Dan kijk je met samengeknepen billen naar het overleg over het vestigen van winkels in Hoorn. Ik vrees dat wij in het verleden intensiever en uitgebreider zijn bezig geweest met regelgeving. Regelgeving die we om diverse redenen uiterst noodzakelijk vonden. Allerlei belangen moesten worden afgeschermd voor het slag ondernemers dat er enkel op uit leek voor eigen gewin de schone stad en het leefplezier te vernietigen. Misschien waren we zo ijverig, omdat het maken van regelgeving het ultiem bevredigend gevoel gaf aan politici, dat men daadwerkelijk iets aan de samenleving kon veranderen. Hoe groot is het genot om vele jaren na je raads- of collegeperiode te kunnen zeggen: ‘Die regel komt nog uit mijn koker.’

Ik weet het, al die regelgeving is bedoeld voor mijn bestwil. Ik zal de echte finesses van elk besluit niet geheel doorgronden, maar dat hoeft ook niet. Ik ben geen raadslid en uit wat ik de afgelopen jaren uit motiveringen voor besluiten heb geleerd is dat er altijd veel meer haken en ogen zitten dan je zo op het eerste gezicht zou vermoeden.

Mensen die wat langer in de raad zitten, kennen dit verschijnsel. Het kost heel wat moeite om je de dossiers geheel eigen te maken. Wie daarin af en toe beter slaagt dan een ander, krijgt dat steevast te horen bij het aftreden of het opspelden van een lintje.

Als je dan lekker in je dossiers zit, moet je natuurlijk niet die regels weer veranderen. Heb ik het nou mis, wanneer ik het gevoel krijg dat de meeste regelgeving bedoeld is om iets niet toe te staan? Hebben wij in Hoorn door onze grotere bestuurlijke geschiedenis de ruimte voor ondernemerschap ingeperkt? Zou daar onze achilleshiel zitten?

In Stedebroec, oorspronkelijk de samenvoeging van twee dorpjes, begint men op een moderne manier gestalte te geven aan het stukje stede in de naamgeving. Stedebroec klinkt nog steeds veel mooier dan Stadbroec. Men zegt nog steeds het ene, maar in groeiende mate denkt men het andere.

Ze willen Hoorn naar de kroon steken. Hoorn, dat momenteel geregeerd wordt door mensen die gelanceerd zijn door de ondernemers in de stad. Moet ik er dan maar rustig van uit gaan dat alles wel goed komt?

Op dit moment krijg ik het gevoel dat onze vroede vaderen zich meer bezighouden met het zo authentiek mogelijk creëren van een ouderwets kerstgevoel in de stad. Hoeveel heerlijke kerstverhalen handelen over lichtpuntjes, die mensen in deze kommervolle periode te zien krijgen in een droeve duisternis? Prachtig leed waaraan voor even een eind komt door de goede gaven van een gulle gever. Door maatregelen van onze overheid, waaraan de coalitierende partijen hartstochtelijk bijdragen, komen genoeg mensen in problemen om er collectief liefdadige acties voor te organiseren. Ik las dat onze voedselbankiers steeds meer klanten krijgen. Met trots wordt verteld hoe men er via gulle gevers toch in slaagt om de nooddruftigen een reddend voedselpakket te verstrekken. Wie zou hierbij nu het mooiste kerstgevoel beleven?

Hoorn creëert weer ruimte voor de ouderwetse romantiek. Het meisje met de zwavelstokjes zal terugkeren. Maar eerder in De Streekhof dan in Hoorn, vrees ik. Dat trekt namelijk veel sterker ondernemers aan van welk niveau dan ook.